تعریف پارچه های سازگار با محیط زیست بسیار گسترده است که این نیز به دلیل وسعت تعریف پارچه ها است. به طور کلی، پارچه های سازگار با محیط زیست را می توان به عنوان کم کربن، صرفه جویی در انرژی، به طور طبیعی بدون مواد مضر، و سازگار با محیط زیست و قابل بازیافت در نظر گرفت.
پارچه های حفاظت از محیط زیست را می توان تقریباً به دو دسته پارچه های حفاظت از محیط زیست زنده و پارچه های حفاظت از محیط زیست صنعتی تقسیم کرد.
پارچه های حفاظت از محیط زیست زنده به طور کلی از پارچه های RPET، پنبه آلی، پنبه رنگی، فیبر بامبو، فیبر پروتئین سویا، فیبر کنف، مودال، پشم آلی، لاگ تنسل و دیگر پارچه ها تشکیل شده است.
پارچه های حفاظت از محیط زیست صنعتی از مواد غیر فلزی غیر معدنی و مواد فلزی مانند پی وی سی، فیبر پلی استر، فیبر شیشه ای و غیره تشکیل شده اند و به اثر حفاظت از محیط زیست، صرفه جویی در انرژی و بازیافت در کاربرد عملی دست می یابند.
در حال حاضر پارچه نسبتاً جدید سازگار با محیط زیست پارچه RPET است که یک ماده بازیافت سبز است که به طور فعال در سراسر جهان ترویج می شود و به طور گسترده ای در محصولات نساجی تمام شده مورد استفاده قرار گرفته است.