استحکام گسیختگی پارچه ها عمدتاً به سه نوع تقسیم می شود: برای پارچه های بافته شده، یکی مقاومت کششی شکستگی است. اکثر پارچه ها می توانند الزامات مشخص شده را در این زمینه برآورده کنند. اگر این الزام برآورده نشود، توسعه ناموفق است و اصلاً نمی توان آن را به لباس تبدیل کرد. دوم قدرت پارگی است، یعنی نمونه آزمایشی را تا یک دهانه کوچک پاره کنید و سپس پارچه را با ابزار قوی پاره کنید تا قدرت تحمل آن را ببینید. یک شاخص بسیار کلیدی نیز کاربردی تر است. علاوه بر این، برای پارچه های بافتنی، شاخص کلی برای ارزیابی استحکام پارچه، قدرت ترکیدن است. اما قدرت ترکیدگی پارچه های بافتنی بیشتر به استحکام خود نخ و پارچه مربوط می شود. اگر استحکام نخ پارچه خوب نباشد و وزن گرم آن بسیار سبک باشد، مشکل ایجاد می شود.
ظرافت نخ: اگر همان ماده باشد، باید این باشد که هر چه نخ ضخیم تر باشد، استحکام بهتر و استحکام پارچه بافته شده بیشتر باشد.
پیچش نخ: به طور کلی با افزایش پیچش استحکام نخ افزایش می‌یابد، اما پس از بالا آمدن آن تا حد معینی، با پیچش استحکام نخ کاهش می‌یابد، اما به طور کلی این اتفاق نمی‌افتد. ;
تراکم پارچه: به طور کلی، هر چه تراکم پارچه بیشتر باشد، هر چه مقدار نخ در واحد سطح بیشتر باشد، استحکام پارچه بیشتر می شود. اما مقاومت پارگی پارچه های بافته شده ثابت نیست، معمولاً کارخانه پارچه برای کاهش هزینه بافت پارچه، اغلب تراکم پارچه را در جهت تار افزایش می دهند و تراکم را در جهت پود کاهش می دهند که این امر باعث نمی شود. استحکام پارگی پارچه را در جهت تار بهبود می بخشد، اما به طور جدی تر، پارچه را کاهش می دهد. .